Nie wszyscy zapadają na depresję po znęcaniu się w dzieciństwie

Naukowcy z McGill University próbowali odpowiedzieć na proste pytanie: dlaczego nie u każdego rozwija się depresja po przemocy lub poważnych wydarzeniach w dzieciństwie. Znaleźli możliwą wskazówkę - szczególny "wzór" genów, który wiąże się ze zwiększonym ryzykiem depresji u niektórych kobiet, które doświadczyły takiej traumy.

Badanie opierało się na danych z dużego brytyjskiego projektu Biobank (tysiące osób: kwestionariusze dotyczące dzieciństwa i zdrowia psychicznego + dane genetyczne). Naukowcy skupili się na grupie genów, które są ważne dla synaps - miejsc, w których neurony "komunikują się" ze sobą. Zakłócenia w tym systemie są często powiązane z depresją.

Główne odkrycie: u kobiet, które zgłosiły, że doświadczyły przemocy/traumy w dzieciństwie, jedna konkretna konfiguracja sieci genów (powiązana z genem STX1A / Syntaxin 1A) była związana z wyższym ryzykiem depresji. Nie zaobserwowano takiego efektu u mężczyzn - co może oznaczać, że biologiczne "ścieżki" łączące traumę i depresję różnią się częściowo między płciami.

Autorzy podkreślają: nie jest to kwestia "genu gwarantującego depresję". Jest to raczej krok w kierunku przyszłych narzędzi, które pomogą wcześniej wykryć podatność i zaoferować wsparcie na czas. Obecnie depresja jest wykrywana głównie na podstawie objawów i prawie nie ma wiarygodnych biomarkerów do wczesnej oceny ryzyka w rutynowej praktyce.